Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

a digression

  • 1 dīgressiō

        dīgressiō ōnis, f    [digredior], a parting, separating: nostra.—Fig., a digression: a propositā oratione.
    * * *
    going away; digression

    Latin-English dictionary > dīgressiō

  • 2 excessus

        excessus ūs, m    [1 CAD-], a departure, demise: e vitā: Romuli.— A digression, Ta.
    * * *
    departure; death; digression; departure from standard; B:protuberance; excess

    Latin-English dictionary > excessus

  • 3 deverticulum

    dēvertĭcŭlum (many MSS. and some edd. dīvert-, old form dēvort-), i, n. [deverto].
    I.
    A by-road, by-path, side-way.
    A.
    Prop.:

    quae deverticula flexionesque quaesivisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Ter. Eun. 4, 2, 7; Curt. 3, 13, 9; Suet. Ner. 48; Plin. 31, 3, 25, § 42; Front. Aquaed. 5:

    fluminis,

    a branch, Dig. 41, 3, 45; 44, 3, 7.—
    B.
    Trop., a deviation, digression:

    legentibus velut deverticula amoena quaerere,

    Liv. 9, 17; cf. Quint. 10, 1, 29; 9, 2, 79: aquarum calidarum, i. e. a mode of cure (deviating from the simple one) by the use of warm water, Plin. 29, 1, 8, § 23:

    significationis,

    derivation, Gell. 4, 9 in lemm.:

    a deverticulo repetatur fabula,

    from the digression, Juv. 15, 72:

    per varia sectarum deverticula,

    byways of doctrine, Arn. 2, 13.—
    II.
    A place for travellers to put up; an inn, a lodging.
    A.
    Prop.:

    cum gladii abditi ex omnibus locis deverticuli protraherentur,

    Liv. 1, 51 fin.; also, a resort for low characters:

    lupanaria et deverticula,

    Tac. A. 13, 27.—
    B.
    Trop., a refuge, retreat, lurking-place, Plaut. Capt. 3, 3, 8; Cic. Part. 39, 136; id. Rosc. Com. 17, 51; Quint. 12, 3, 11; Plin. 10, 50, 71, § 140.

    Lewis & Short latin dictionary > deverticulum

  • 4 devorticulum

    dēvertĭcŭlum (many MSS. and some edd. dīvert-, old form dēvort-), i, n. [deverto].
    I.
    A by-road, by-path, side-way.
    A.
    Prop.:

    quae deverticula flexionesque quaesivisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Ter. Eun. 4, 2, 7; Curt. 3, 13, 9; Suet. Ner. 48; Plin. 31, 3, 25, § 42; Front. Aquaed. 5:

    fluminis,

    a branch, Dig. 41, 3, 45; 44, 3, 7.—
    B.
    Trop., a deviation, digression:

    legentibus velut deverticula amoena quaerere,

    Liv. 9, 17; cf. Quint. 10, 1, 29; 9, 2, 79: aquarum calidarum, i. e. a mode of cure (deviating from the simple one) by the use of warm water, Plin. 29, 1, 8, § 23:

    significationis,

    derivation, Gell. 4, 9 in lemm.:

    a deverticulo repetatur fabula,

    from the digression, Juv. 15, 72:

    per varia sectarum deverticula,

    byways of doctrine, Arn. 2, 13.—
    II.
    A place for travellers to put up; an inn, a lodging.
    A.
    Prop.:

    cum gladii abditi ex omnibus locis deverticuli protraherentur,

    Liv. 1, 51 fin.; also, a resort for low characters:

    lupanaria et deverticula,

    Tac. A. 13, 27.—
    B.
    Trop., a refuge, retreat, lurking-place, Plaut. Capt. 3, 3, 8; Cic. Part. 39, 136; id. Rosc. Com. 17, 51; Quint. 12, 3, 11; Plin. 10, 50, 71, § 140.

    Lewis & Short latin dictionary > devorticulum

  • 5 diverticulum

    dēvertĭcŭlum (many MSS. and some edd. dīvert-, old form dēvort-), i, n. [deverto].
    I.
    A by-road, by-path, side-way.
    A.
    Prop.:

    quae deverticula flexionesque quaesivisti?

    Cic. Pis. 22, 53; Ter. Eun. 4, 2, 7; Curt. 3, 13, 9; Suet. Ner. 48; Plin. 31, 3, 25, § 42; Front. Aquaed. 5:

    fluminis,

    a branch, Dig. 41, 3, 45; 44, 3, 7.—
    B.
    Trop., a deviation, digression:

    legentibus velut deverticula amoena quaerere,

    Liv. 9, 17; cf. Quint. 10, 1, 29; 9, 2, 79: aquarum calidarum, i. e. a mode of cure (deviating from the simple one) by the use of warm water, Plin. 29, 1, 8, § 23:

    significationis,

    derivation, Gell. 4, 9 in lemm.:

    a deverticulo repetatur fabula,

    from the digression, Juv. 15, 72:

    per varia sectarum deverticula,

    byways of doctrine, Arn. 2, 13.—
    II.
    A place for travellers to put up; an inn, a lodging.
    A.
    Prop.:

    cum gladii abditi ex omnibus locis deverticuli protraherentur,

    Liv. 1, 51 fin.; also, a resort for low characters:

    lupanaria et deverticula,

    Tac. A. 13, 27.—
    B.
    Trop., a refuge, retreat, lurking-place, Plaut. Capt. 3, 3, 8; Cic. Part. 39, 136; id. Rosc. Com. 17, 51; Quint. 12, 3, 11; Plin. 10, 50, 71, § 140.

    Lewis & Short latin dictionary > diverticulum

  • 6 egressus

    1.
    ēgressus, a, um, Part., from egredior.
    2.
    ēgressus, ūs, m. [egredior], a going out or away (class.).
    I.
    Lit.
    A.
    In gen., egress, departure.
    1.
    In abstr.: frequentia sua vestrum egressum (sc. in provinciam) ornando, * Cic. Pis. 13 fin.:

    Caesar rarus egressu,

    Tac. A. 15, 53.—In plur., Sall. J. 35, 5 Kritz; Tac. A. 3, 33; 11, 12; id. Or. 6; Ov. F. 1, 138.—Of birds, a flying out, flight, Ov. M. 11, 748; Col. 8, 8, 1.—
    2.
    In concreto:

    per tenebrosum et sordidum egressum extraho Gitona,

    Petr. 91, 3.—In plur., Tac. A. 16, 10; and poet. of the mouths of the Ister, Ov. Tr. 2, 189.—
    B.
    In partic. (acc. to egredior, I. A. 2. b.), a disembarking, going ashore, landing, Caes. B. G. 5, 8, 3; id. B. C. 3, 23, 1; Auct. B. Afr. 3 fin.
    II.
    Trop., in rhet. lang. = egressio, II., a digression in speaking, Quint. 4, 3, 12; cf.:

    libero egressu memorare,

    to narrate with freedom in digression, Tac. A. 4, 32.

    Lewis & Short latin dictionary > egressus

  • 7 (ambāgēs

        (ambāgēs is),> f, only abl sing. ambage, and plur. ambāgēs, um    [ambi + 1 AG-], a going around, roundabout way: variarum ambage viarum (of the labyrinth), O.: dolos tecti ambagesque resolvit, V.—Fig., of speech, digression, circumlocution, evasion: ambages mihi narrare, T.: per ambages et longa exorsa tenere, V.: pueris dignae, L.: missis ambagibus, without circumlocution, H.: positis ambagibus, O.—A riddle, enigma, dark saying: immemor ambagum suarum, O.: tacitae, a dumb show, L.: eā ambage Chalcedonii monstrabantur, Ta.: per ambages effigies ingenii sui, an enigmatical symbol of, L.

    Latin-English dictionary > (ambāgēs

  • 8 dēclīnātiō

        dēclīnātiō ōnis, f    [declino], a bending aside, turning away, averting: tuas petitiones parvā declinatione effugi: atomi: corporis, Cu.—Fig., a turning away, avoiding, avoidance: a malis naturā declinamus; quae declinatio, etc.: laboris. — In rhet., a slight deviation (from the direct argument): a proposito: ad amplificandum.— A rejection, qualification (of a word or phrase).
    * * *
    declination/relative sky angle; latitude; compass point; inclination; bend/slope turning aside, swerve; advoidance; divergence/variation/digression; inflection

    Latin-English dictionary > dēclīnātiō

  • 9 dēverticulum (dīvert-, dēvort-)

       dēverticulum (dīvert-, dēvort-) ī, n    [deverto], a by-road, by-path, side-way: quae deverticula quaesivisti?: Ubi ad ipsum veni devorticulum, T.— An inn, lodging-house, tavern: omnia loca deverticuli protraherentur, L.: urbis deverticula pererrare, low haunts, Ta.—Fig., a deviation, digression: deverticula amoena quaerere, L.: a deverticulo repetatur fabula, Iu. — A refuge, retreat, lurking-place: fraudis et insidiarum.

    Latin-English dictionary > dēverticulum (dīvert-, dēvort-)

  • 10 dīgressus

        dīgressus    P. of digredior.
    * * *
    departure, digression

    Latin-English dictionary > dīgressus

  • 11 dīgressus

        dīgressus ūs, m    [digredior], a parting, separating, departure: meus: amici, Iu.
    * * *
    departure, digression

    Latin-English dictionary > dīgressus

  • 12 ēgressus

        ēgressus ūs, m    [egredior], a going out, going away, egress, departure: vestrum egressum ornando: arcet egressu (ventos), O.: egressūs eius explorat, tracks his movements, S.— A disembarking, landing: optimum esse egressum, Cs.— An emptying, mouth (of a river), O. — Fig., a digression: libero egressu memorare, i. e. to expatiate upon, Ta.
    * * *
    landing place; egress; departure; flight; landing; mouth (of a river)

    Latin-English dictionary > ēgressus

  • 13 igitur

        igitur conj.    [1 AG-], introducing an inference, then, therefore, thereupon, accordingly, consequently: sequitur, ut nihil obstet; ergo omnia prospere, igitur beate: fingite igitur cogitatione, etc.: noli igitur dicere.—Weakened, then, tell me, say: dolor igitur, id est summum malum... qui potest igitur habitare, etc.?: huic homini parcetis igitur?: ubi igitur locus fuit errori deorum?: dicet aliquis, Haec igitur est tua disciplina?: Iliacas igitur classīs sequar, V.—After a digression or pause, then, as I was saying: cum Metellus causam diceret, ille... hoc igitur causam dicente, etc.: scripsi etiam (nam etiam ab orationibus diiungo me fere...) scripsi igitur Aristotelio more, etc.: est profecto illa vis... ea vis igitur ipsa, quae, etc.—In summing up, I say then, so then, as I was saying, in short: est igitur haec, iudices, non scripta, sed nata lex: haec igitur cum cernimus, etc.
    * * *
    I
    then, therefore
    II
    therefore (postpositive), consequently

    Latin-English dictionary > igitur

  • 14 deverticulum

    by-road, side way; digression; port of call; inn, tavern, lodging; refuge

    Latin-English dictionary > deverticulum

  • 15 ecbasis

    Latin-English dictionary > ecbasis

  • 16 verumtamen

    but yet, nevertheless, but even so, still (resuming after digression)

    Latin-English dictionary > verumtamen

  • 17 digressio

    separation, departure, digression.

    Latin-English dictionary of medieval > digressio

  • 18 digressus

    separation, departure, digression.

    Latin-English dictionary of medieval > digressus

  • 19 excessum

    departure, death, digression.

    Latin-English dictionary of medieval > excessum

  • 20 ambages

    ambāges, is, f. (nom. and gen. sing. dub., though mentioned in Charis. p. 25 P. and found in Tac. H. 5, 13 MS.; but found in abl. sing.:

    ambage,

    Ov. H. 7, 149; Plin. 2, 9, 6, § 41; Val. Fl. 1, 227; also,

    ambagine,

    Manil. 4, 304; the plur. is complete, gen. ambagum, Ov. M. 7, 761; cf. Schneid. Gr. II. p. 403) [ambi-ago], a going round, a roundabout way ( poet.; in prose only postAug.; syn.: ambago, sinus, flexus, circuitus).
    I.
    Lit.: variarum ambage viarum (of the windings of the labyrinth), Ov. M. 8, 161; cf.:

    dolos tecti ambagesque resolvit,

    Verg. A. 6, 29:

    (Luna) multiformi ambage torsit ingenia contemplantium,

    Plin. 2, 9, 6, § 41:

    itinerum ambages,

    id. 36, 13, 19, § 2:

    longis ambagibus,

    Claud. IV. Cons. Hon. 226.—
    II.
    Of speech.
    A.
    Circumlocution, evasion, digression:

    ambages mitte,

    Plaut. Cist. 4, 2, 81; so id. Ps. 5, 1, 10 (not elsewh. in Plaut.): ambages mihi Narrare occipit, * Ter. Heaut. 2, 3, 77:

    per ambages et longa exorsa tenere,

    Verg. G. 2, 46; Liv. 9, 11 fin.:

    ne te longis ambagibus morer,

    Hor. Ep. 1, 7, 82:

    missis ambagibus,

    without circumlocution, directly, id. S. 2, 5, 9; Ov. M. 3, 692; 10, 19.—
    B.
    Obscurity, ambiguity (as kindr. with ambiguus).—So of the Theban Sphinx:

    immemor ambagum,

    Ov. M. 7, 761; id. F. 4, 261.—Of the lang. of oracles:

    ambage nexa Arcana tegere,

    Sen. Oedip. 218:

    eā ambage Chalcedonii monstrabantur,

    Tac. A. 12, 63; 2, 54.—Also transf. to actions:

    per ambages,

    in an obscure, enigmatical manner, Liv. 1, 56; 1, 54; Plin. 19, 8, 53, § 169.

    Lewis & Short latin dictionary > ambages

См. также в других словарях:

  • digression — [ digresjɔ̃ ] n. f. • 1190; lat. digressio, de digredi « s éloigner » 1 ♦ Développement oral ou écrit qui s écarte du sujet. Faire une digression sur, à propos de... ⇒ parenthèse. « Les digressions trop longues ou trop fréquentes rompent l unité… …   Encyclopédie Universelle

  • Digression — (parekbasis in Greek, egressio, digressio and excursion in Latin) is a section of a composition or speech that is an intentional change of subject. In Classical rhetoric since Corax of Syracuse, especially in Institutio Oratoria of Quintilian,… …   Wikipedia

  • digression — digression, episode, excursus, divagation are comparable when they denote a departure from the main course of development, especially of a narrative, a drama, or an exposition. Digression applies to a deviation, especially if at the expense of… …   New Dictionary of Synonyms

  • Digression — (Abweichung) wird in der Astronomie in verschiedenen Bedeutungen, einmal gleichbedeutend mit Elongation gebraucht und bezeichnet dann den Winkelabstand eines Planeten von der Sonne zu der Zeit, wenn derselbe östlich oder westlich am größten ist… …   Lexikon der gesamten Technik

  • digression — DIGRESSION. s. f. Ce qui est dans un discours hors du principal sujet. Digression ennuyeuse. Longue digression. Courte digression. Digression agréable. Faire une digression. Cet Auteur est plein de digressions inutiles …   Dictionnaire de l'Académie Française 1798

  • digression — DIGRESSION. s. f. Ce qui est hors du principal sujet dans un discours. Digression ennuyeuse. longue digression. courte digression. digression agreable. faire une digression. cet autheur est plein de digressions inutiles …   Dictionnaire de l'Académie française

  • Digression — (lat. digressio ‚Abweichung, Abschweifung‘) kann bedeuten: die Winkeldifferenz, die ein Gestirn auf seiner täglichen Sternbahn vom Meridian hat, siehe größte Digression ein kurzes Musikstück, siehe Digression (Musik) eine bewusste Abschweifung… …   Deutsch Wikipedia

  • Digression — Di*gres sion, n. [L. digressio: cf. F. digression.] 1. The act of digressing or deviating, esp. from the main subject of a discourse; hence, a part of a discourse deviating from its main design or subject. [1913 Webster] The digressions I can not …   The Collaborative International Dictionary of English

  • Digression (Musik) — Digression (von lat. digressio, Abweichung) ist eine in der Musikwissenschaft bisweilen verwendete Bezeichnung für ein kurzes Musikstück, das vom üblichen Stil eines Komponisten abweicht oder in dem er verschiedene Stile verschmelzen lässt. Sie… …   Deutsch Wikipedia

  • Digression — (lat.), Abschweifung; in der Astronomie soviel wie Ausweichung (s. Elongation), auch speziell Abweichung vom Meridian. Die Beobachtung der größten Digressionen eines Zirkumpolarsterns (seiner größten Abweichungen vom Meridian nach W. und O.)… …   Meyers Großes Konversations-Lexikon

  • Digression — (lat.), Abweichung, Abschweifung; bei Fixsternen, die nördl. vom Zenit kulminieren, der von ihrem Vertikalkreis mit der Nordhälfte des Meridians gebildete Winkel; auch s.v.w. Elongation (s.d.) …   Kleines Konversations-Lexikon

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»